۲

اول مطلب پایینی رو بخونین بعد اینو  .

برای معلوم معلوم هنر دوست ما !

من و یک مجله و هزار خاطر.، هزار اندوه ،.میان ناباوری های دلمان ، خط به خط نامه ها.
دست های تو ، چشم هایت که بی قرار رسیدن خبر باز می شوند و پلک که می زنی نامه ها هزار می شود.
من و این مجله و صفحه ی 30 و هزار دلتنگ..من و صفحه ی30 ، ابتدای صفحه به نام خدابعد. معلوم هنر دوست جمله سر خط ..نقطه که می گذاری دلتنگ می شویم می روی تا 7 روز دیگر. هزار نامه، هزار اسم ، هزار دلتنگی. وای به حال دلت که همیشه هزار می شود و به  روستاها ، شهرهای کوچک و بزرگ  می رود . به دل های ناامید و امیدوار سر می زنی . می خندی و گریه می کنی .

 دلتنگ می شوم این قلم هزاربار دورمی زند، گیر می کند و من می نویسم از تو، شروع می کنم ، از صبور رویا هایم. دوستت دارم ،  می نویسم دلتنگیم را و می دانم نمی نویسی اش!  دلتنگم می کنی باورمان می شود میان دل دیگران همیشه جایی داریم. من هستم و یک مجله که به پلک زدنی 30 صفحه ی اولش را ورق می زنم می رسم به صفحه ات مشتاق می شوم حرف دلت را می خوانم پلک می زنم باز به تو می رسم به جمله های تازه تو .  زاده ی زمستانی اما گرم تر از زمستان دلگرمم کردی صفحه ی 30 یک انسان نا معلوم اما معلوم ، صفحه ی 30 یک انسان غصه دار . دلتنگ، عاشق باران و صبور.

 از صدای باران نوشتی، با ما گریه کردی، دلتنگ شدی  ،با تو لحظه هایم هزار شد، دلتنگی هایم مرد،کاش می شد همیشه با شی و زیر لب زمزمه می کنم کاش و کاش ها شدنی بود.... 

   می دانی   من نازنین 19  سال دارم و این مقدمه ی زندگی ام بود ! 

 

ارسال در تاريخ جمعه ٢٦ آبان ۱۳۸٥ توسط معلوم هنر دوست